OPOWIADANIE 1

Tego dnia nie miało zdarzyć się nic specjalnego. Kolejna niedziela w życiu Gabrysi. Gabi była normalną dziewczyną. Normalną, z pozoru... Miała krótkie blond włosy (straciła je przez chemioterapię- dziewczyna chorowała na białaczkę) niebieskie oczy. Większość osób uważało ją za ładną, i szczupłą. Tego dnia Gabi postanowiła wybrać się na spacer.

Spacerowała od godziny , kiedy zdecydowała się pójść na dość podejrzaną część miasta. Wiedziała, że roi się tam od narkomanów, ale od czasu zerwania z chłopakiem, coraz bardziej chciała tam pójść.

Po kilku minutach spodkała chłopaka. Siedział sam w ruinach jakiegoś budynku. Nie wiadomo, co pociągnęło Gabrysię do zawiązania z tym chłopakiem rozmowy. Może to, że był smutny, i widać było, że tak jak dziewczyna, ma dużo problemów...

- Czego?!- Krzyknął na nią Chłopak

- Ja... jestem Gabrysia, a ty.....?- Dziewczyna trochę się go bała, ale nadal chciała go poznać.

- Gówno Cie to obchodzi! Jak chcesz, możesz mówić do mnie Dado... wszyscy tak mówią...

Dziewczyna nie odezwała się, ale nie odeszła.

- Dobra, siadaj.... - powiedział chłopak, któy zauważył, że laska nie odpuści.

Spodkali się jeszcze kilka razy, zbliżyli się do siebie. Chłopak wiedział o dziewczynie prawie wszystko, a o ona o nim tylko to, że nie lubi o sobie opowiadać. Czasem o coś go zapytała, ale ją zbywał. Wolała nie naciskać.

Tego dnia spodkali się znowu, w tej samej melinie. Gdy dziewczyna szła na spotkanie, widziała, jak Dado coś wstrzykuje sobie w żyłę. Gdy ją zobaczył, trochę się speszył i zwinął sprzęt.

- Co to było?

- Heroina... Z resztą... Nie twoja sprawa...- chłopak był jakby w innym świecie

- Słyszłam, że to narkotyk największego kalibru- niespeszona dziewczyna pytała dalej...

- No i...!?

- Dasz spróbować...?

- Oszalałaś? Nie dam ci się wpieprzyć w to gówno...

- Całe moje życie, to gówno. Do tej pory byłam szczęśliwa... A potm zerwałam z Jackiem... Cały czas mam przed oczami jeden obraz: On, gra na gitarze i śpiewa piosenki Dżemu... Kocham jego wykonie "Outseidera" W takich chwilach ryczałam jak dziecko. Ryczałam z miłości... A teraz ryczę, bo mnie zostawił... Może to mi pomoże.

- Nie lalka, to Ci zaszkodzi... - otarł dziewczynie łzy, i przytulił ją. Pierwszy raz poczuła coś więcej do Dado... Zrozumiała, że jest przy niej i słucha... A słuchanie było dla niej w tej chwili najważniejsze... - To co, jutro o 13 tutaj?

- Tak... Jasne...

Następnego dnia dziewczyna przyszła przed Dado. Być może to był jego błąd... Spóźnił się... Znalazł ją nieprzytomną. Przypomniał sobie, że zostawił tu strzykawkę pełną hery. Z kieszeni spodni wypadło jej zdjęcie USG. Dziewczyna była w ciąży. Dado bez wahania zaniósł dziewczynę do szpitala.

Gdy Gabrysia ocknąła się, zobaczyła Dado, drzemiącego na krzesełku przy jej łóżku. Wyglądał inaczej. Był, zadbany. Dziewczyna z tródem go rozpoznała.

- Dado...?

- Jestem Darek. A ty nic nie mów. Odpoczywaj..

- A więc masz na imię Darek- dziewczyna uśmiechnęła się z wielkim wysiłkiem.

Chłopak opowiedział jej całą swoją historię. Był dzieckiem z gwałtu. Matka go nienawidziła. W wieku 15 lat uciekł z domu i już od 3 lat mieszkał na ulicy. I ćpał. Zaczął od marihuany. Niestety, chciał więcej.

Teraz są razem. Dado, to znaczy Darek, leczy się w klinice uzależnień. nie ćpa od 2 lat. Dziewczyna urodziła zdrowego synka- Antka. Jej rodzice zaakceptowali chłopaka córki.

Dziś Gabrysia kończy 17 lat. Jest szczęśliwa. Pomaga narkomanom w fundacji im. Ryśka Riedla. Jest wolontariuszką. W opiece na dzieckiem pomagają jej rodzice, i Darek. Ojciec dziecka nawet nie wie, o istnieniu chłopca. Raz czy dwa Darek z kolegami pobili go, tak, dla przykładu.

"730 dni" cz.II

Minęło kilka dni od powroty Eli do domu. Dziewczyna czuje się coraz bardziej zagubiona. Okazało się, że ma rocznego braciszka, Nataniela. Nie poznaje swoich przyjaciół i znajomych, którzy bardzo się zmienili. Nie ma już z nimi wspólnych tematów. Od przyszłego miesiąca musi zacząć chodzić do szkoły. Do 1 gim. Powinna chodzić do 3...
- Będzie dobrze. Możesz skończyć gimnazjum zaocznie..
- Dziękuję mamo.. Tak będzie  lepiej...
- Pamiętaj, że jestem z tobą...
- Mamo? Dlaczego rozstałaś się z tatą?
- Nie rozmawiajmy o tym....
- Mogę się z nim spodkać?
-Nie ma mowy! - Mama Eli nagle bardzo się zdenerwowała i uniosła głos.
- Dobrze... - Dziewczyna czuła, że nie powinna o to więcej pytać matki. Ale postanowiła też dowiedzieć się na własną rękę, o co chodzi.
 Kilka dni później, dziewczyna postanowiła umówić się z ojcem.
- Będę czekał na Ciebie pod szkoła - powiedział jej ojciec.
- Chodzę do zaocznej... - dziewczyna podała ojcu adres, pożegnała się, i zakończyła słysząc kroki matki.
- Skarbie? Z kim rozmawiałaś?
- Pomyłka...- Ela wiedziała, że nie mogła przyznać się matce do spotkania z ojcem.
- Pomyłka? HAHA. Dobra, dobra.

  Nadszedł dzień spotkania.
Gdy Elka spostrzegła zbliżającego się w jej kierunku ojca, serce jej zamarło.
- Witaj kochanie! Jak się cieszę! Wszystko OK? Jak się czujesz?
- Dobrze... Już dobrze...
- Cieszę się. Pojedziemy do restauracji, porozmawiamy.

    Rozmawiali dobre dwie godziny.
- A... o mamę nie zapytasz?
- Więc.. co u Gosi?
- Z mamą wszystko OK. Tato, może ty mi powiesz, dlaczego się rozstaliście?
- Mama ci nie powiedziała?
- Nie!
- Potrzebowałaś transfuzji krwi... Zgłosiłem się na ochotnika...
- I... ? - Dziewczyna zaczynała się niecierpliwić
- Okazało się... Że nie mamy inne grupy krwi... Elu... Ja... nie jestem twoim ojce...


-CDN-

"730 dni" cz. I

 Był 4 luty 2011 r.
Ela nie zauważyła nadjeżdżającego motocyklisty, który jechał z zawrotną prędkością.
Siła uderzenia była tak ogromna, że dziewczyna wylądowała prawie 4 metry od miejsca, w którym została potrącona.
Mogła nie przeżyć. Jednak los chciał inaczej...
Dzisiaj mijają dwa lata od tej tragedii. Dziewczyna jest w śpiączce...
- Lekarza! Pomocy! - Wykrzyknęła mama Eli która z przerażeniem i radością jednocześnie zobaczyła, że palce jej córki lekko się poruszają.
- Musi pani na chwilkę wyjść, wszystko będzie dobrze- powiedziała miła pielęgniarka i wyprowadziła bladą kobietę przed salę.
Po blisko 30 minutach Ela wybudziła się ze śpiączki. To był prawdziwy cud.
- Musi Pani wiedzieć, że to nic nie znaczy- Powiedział lekarz - Wybudziła się, to prawda, ale nie wiemy, jak będzie dalej. Jesteśmy co prawda dobrej myśli, ale Ela może być nieco zagubiona. Była w śpiączce dwa lata.
- W odpowiedzi kobieta tylko skinęła głową i ciężko przełknęła ślinę. - A teraz proszę iść doccórki - odparł lekarz.
Wchodząc do sali mam Eli miała serce w gardle. Jednak była szczęśliwa
-Mamo?- wyszeptała nadal słaba dziewczyna.
-Tak skarbie, spokojnie. Już jestem.

-CDN-

HEJ :D

Siema :>

Mam na imię Dominika, i zaczynam prowadzić nowego bloga :)
Tak, nowego :> (co oznacza, że miałam bloga już wcześniej :] )
O czym będzie? :P
O wszystkim :] W skrócie:
* Będę wrzucać tu moje opowiadania :]
* Odpowiadać na Tagi,
* Pisać po prostu o moim życiu :-)

Co chcecie na początek? :)